Data wydarzenia: 3 czerwca 2026 r. – 24 czerwca 2026 r.

Organizator: Perkins School for the Blind / Perkins Transition Center

Forma: online, czteroczęściowy cykl warsztatów

Miejsce: online

Język: angielski

Wprowadzenie

Summer Sprint: Your College Onboarding Roadmap było czteroczęściowym cyklem internetowych warsztatów organizowanych przez Perkins School for the Blind. Wydarzenie było skierowane do niewidomych i słabowidzących uczniów oraz przyszłych studentów, którzy przygotowywali się do rozpoczęcia nauki na uczelni.

To interesujący temat, ponieważ dotyczy bardzo ważnego etapu w życiu osoby z niepełnosprawnością wzroku. Dużo mówi się o samej rekrutacji na studia, wyborze uczelni czy uzyskaniu przyjęcia. Znacznie rzadziej omawia się jednak okres pomiędzy decyzją o przyjęciu a faktycznym rozpoczęciem pierwszego semestru. Tymczasem właśnie wtedy student musi wykonać wiele praktycznych kroków: zalogować się do systemów uczelnianych, sprawdzić terminy, skontaktować się z odpowiednimi biurami, przygotować dokumenty, zaplanować zajęcia i uporządkować sprawy administracyjne.

Dla osób niewidomych i słabowidzących ten etap może być szczególnie wymagający, ponieważ oprócz typowych obowiązków studenckich pojawiają się także kwestie dostępności cyfrowej, korzystania z technologii wspomagających oraz samodzielnej komunikacji z uczelnią.

O jakim wydarzeniu mowa

Summer Sprint był wirtualnym, interaktywnym cyklem czterech spotkań. Warsztaty odbywały się w każdą środę od 3 do 24 czerwca 2026 roku. Według informacji organizatora spotkania były zaplanowane w godzinach 1:00–2:30 PM EDT, czyli w Polsce około 19:00–20:30 czasu letniego.

Perkins School for the Blind opisywał wydarzenie jako program dla niewidomych i słabowidzących studentów przygotowujących się do przejścia na uczelnię. Głównym celem było wsparcie uczestników w uporządkowaniu procesu wejścia na studia, zanim rozpocznie się semestr jesienny.

Koszt udziału wynosił 400 dolarów, a wcześniejsza cena, dostępna do 15 maja 2026 roku, wynosiła 350 dolarów. Na stronie wydarzenia wskazano również możliwość kontaktu w sprawie opcji finansowania. Wydarzenie zostało już zakończone, a bilety nie są już dostępne.

Dlaczego taki program jest potrzebny

Okres przed rozpoczęciem studiów jest często bardzo intensywny organizacyjnie. Po przyjęciu na uczelnię student musi wykonać wiele czynności, które są rozproszone pomiędzy różnymi działami, platformami i terminami. Może to obejmować aktywację konta, obsługę portalu studenta, kontakt z uczelnią, wybór zajęć, sprawy finansowe, dokumenty oraz śledzenie kolejnych zadań do wykonania.

Dla osoby niewidomej lub słabowidzącej takie działania wymagają nie tylko dobrej organizacji, ale także dostępnych narzędzi. Jeżeli portal uczelniany, formularze, dokumenty lub komunikaty nie są w pełni dostępne, student może napotkać trudności jeszcze przed rozpoczęciem zajęć.

Właśnie dlatego Summer Sprint koncentrował się na praktycznych umiejętnościach. Program miał pomóc uczestnikom zrozumieć, jakie kroki są wymagane przed rozpoczęciem studiów, jak pilnować terminów i jak samodzielnie zarządzać wieloetapowym procesem przygotowań.

Co było tematem przewodnim

Tematem przewodnim wydarzenia było przygotowanie do tzw. college onboarding, czyli wejścia w życie akademickie i organizacyjne uczelni. Nie chodziło tylko o ogólne przygotowanie psychiczne do studiów, ale o bardzo konkretne działania, które student musi wykonać przed rozpoczęciem semestru.

W praktyce oznacza to m.in. zapoznanie się z uczelnianymi systemami, zrozumienie wymagań administracyjnych, planowanie akademickie, wybór zajęć, organizację komunikacji z biurami uczelni oraz tworzenie systemu śledzenia zadań i terminów.

To ważne, ponieważ studia zaczynają się dla wielu osób jeszcze przed pierwszym wykładem. Już na etapie przygotowań student musi nauczyć się funkcjonować w środowisku cyfrowym i administracyjnym uczelni. Dla osób niewidomych i słabowidzących oznacza to także konieczność sprawdzenia, czy wykorzystywane narzędzia są dostępne i możliwe do obsługi przy użyciu czytnika ekranu, powiększenia lub innych technologii wspomagających.

Co obejmował program warsztatów

Z oficjalnego opisu wydarzenia wynika, że uczestnicy mieli pracować z prowadzącymi, brać udział w dyskusjach i wykonywać uporządkowane aktywności związane z przygotowaniem do studiów. Cztery spotkania miały pomóc im przejść przez najważniejsze elementy procesu onboardingowego.

Program obejmował między innymi:

1. organizację spraw przed rozpoczęciem studiów,
2. poznanie systemów uczelnianych i wymagań,
3. zrozumienie ważnych terminów,
4. ustalanie priorytetów,
5. przygotowanie do planowania akademickiego i wyboru zajęć,
6. omówienie obowiązków finansowych i administracyjnych,
7. komunikację z biurami uczelni,
8. śledzenie zadań wymagających dalszego kontaktu.

Taki zakres pokazuje, że wydarzenie miało bardzo praktyczny charakter. Nie ograniczało się do ogólnego omówienia studiów, ale skupiało się na czynnościach, które realnie wpływają na początek nauki i poczucie samodzielności studenta.

Gdzie tu miejsce dla technologii

Technologia była ważnym elementem tego wydarzenia, ale nie jako osobny temat oderwany od codziennego funkcjonowania. Perkins wskazał, że uczestnicy powinni posiadać podstawowe umiejętności cyfrowe potrzebne do udziału w programie. Przed rozpoczęciem warsztatów wymagano także 30-minutowej oceny technicznej.

Wśród przykładowych umiejętności wymieniono poruszanie się po portalu uczelnianym, sprawdzanie i zarządzanie pocztą e-mail oraz korzystanie z narzędzi takich jak Google Docs albo Microsoft Word.

Dla niewidomego lub słabowidzącego studenta są to umiejętności kluczowe. Portal uczelniany, poczta elektroniczna, dokumenty online, plan zajęć, komunikaty i formularze to podstawowe elementy funkcjonowania na uczelni. Jeżeli student potrafi samodzielnie korzystać z tych narzędzi, łatwiej mu kontrolować własne sprawy, reagować na terminy i komunikować się z prowadzącymi lub administracją.

Z tego powodu Summer Sprint można traktować nie tylko jako warsztaty organizacyjne, ale także jako przykład praktycznego podejścia do dostępności cyfrowej w edukacji wyższej.

Co uczestnik miał wynieść z programu

Perkins określił konkretne rezultaty udziału w warsztatach. Uczestnicy mieli po zakończeniu programu lepiej rozumieć kroki wymagane przed rozpoczęciem studiów oraz związane z nimi terminy. Mieli także stworzyć system śledzenia zadań, zwiększyć pewność w korzystaniu z uczelnianych systemów i komunikacji oraz zdobyć doświadczenie w wykonywaniu realnych zadań onboardingowych przy wsparciu prowadzących.

Ważnym efektem miało być również zwiększenie samodzielności w zarządzaniu procesami wieloetapowymi. To szczególnie istotne, ponieważ studia wymagają nie tylko wiedzy akademickiej, ale także umiejętności organizacji własnej pracy, planowania i konsekwentnego pilnowania spraw formalnych.

W przypadku osób niewidomych i słabowidzących dobrze przygotowany proces przejścia na studia może zmniejszyć stres, zwiększyć poczucie kontroli i ułatwić rozpoczęcie nauki na równych zasadach.

Szerszy kontekst: Perkins Transition Center

Summer Sprint wpisuje się w działalność Perkins Transition Center, czyli części Perkins School for the Blind zajmującej się wspieraniem młodych osób niewidomych i słabowidzących w przejściu z edukacji szkolnej do dorosłości. Perkins Transition Center koncentruje się m.in. na przygotowaniu do studiów, pracy, samodzielności i życia społecznego.

W ofercie Perkinsa znajdują się różne programy związane z okresem przejścia po szkole średniej. Summer Sprint był jednym z letnich programów skierowanych do osób przygotowujących się do rozpoczęcia college’u. Jego charakter pokazuje, że wejście na studia powinno być traktowane jako proces, a nie jako pojedynczy moment.

Dlaczego to może być ciekawe z polskiej perspektywy

Chociaż Summer Sprint był wydarzeniem amerykańskim, poruszane w nim tematy są bardzo aktualne również w Polsce. Niewidomi i słabowidzący studenci na polskich uczelniach również muszą korzystać z systemów uczelnianych, poczty, dokumentów elektronicznych, formularzy, harmonogramów i kontaktu z administracją.

Tego typu warsztaty mogłyby być inspiracją dla uczelni, biur ds. osób z niepełnosprawnościami oraz organizacji wspierających studentów. Przygotowanie do pierwszego semestru mogłoby obejmować nie tylko informacje o dostępnych formach wsparcia, ale także praktyczne ćwiczenia: jak korzystać z systemu uczelnianego, jak pisać wiadomości do prowadzących, jak pilnować terminów, jak organizować dokumenty i jak zgłaszać problemy z dostępnością.

Takie podejście pomaga studentowi nie tylko formalnie rozpocząć studia, ale także realnie wejść w środowisko akademickie z większą samodzielnością.

Podsumowanie

Summer Sprint: Your College Onboarding Roadmap było czteroczęściowym cyklem warsztatów online organizowanych przez Perkins School for the Blind dla niewidomych i słabowidzących osób przygotowujących się do rozpoczęcia studiów. Wydarzenie odbywało się od 3 do 24 czerwca 2026 roku i skupiało się na praktycznym przejściu przez etap między przyjęciem na uczelnię a rozpoczęciem semestru.

Największą wartością programu było pokazanie, że wejście na studia to nie tylko kwestia samej rekrutacji. To także wiele konkretnych działań organizacyjnych, cyfrowych, administracyjnych i komunikacyjnych. Dla studentów niewidomych i słabowidzących dobre przygotowanie do tych działań może mieć duże znaczenie dla poczucia niezależności i skutecznego rozpoczęcia nauki.

Summer Sprint jest więc ciekawym przykładem wydarzenia, które pokazuje praktyczne podejście do dostępności edukacji wyższej. Nie koncentruje się wyłącznie na samej technologii, ale na tym, jak wykorzystać organizację, narzędzia cyfrowe i wsparcie specjalistów, aby student mógł wejść na uczelnię bardziej świadomie i samodzielnie.

Źródła

• Perkins School for the Blind, Summer Sprint: Your College Onboarding Roadmap:
  https://www.perkins.org/event/summer-sprint-your-college-onboarding-roadmap/
• Perkins School for the Blind, Transition Center:
  https://www.perkins.org/transition-center/
• Perkins School for the Blind, Summer Workshops:
  https://www.perkins.org/transition-center/summer-workshops/

 

Data wydarzenia: 26 lutego 2026 r.

Organizator: Envision University

Forma: stacjonarnie w Envision Dallas oraz przez livestream webinar

Miejsce stacjonarne: Farmers Branch, Texas, USA

 

Wprowadzenie

Low Vision Grand Rounds z 26 lutego 2026 r. było wydarzeniem edukacyjnym organizowanym przez Envision University. Oficjalne opisy wskazują, że webinar był dostępny zarówno na miejscu w Envision Dallas, jak i online w formie livestreamu. Sam Envision University prezentuje to wydarzenie jako część swojej oferty continuing education dla specjalistów zajmujących się rehabilitacją widzenia i low vision.

To bardzo dobry temat na artykuł blogowy, bo rdzeń wydarzenia nie polegał na suchym omawianiu chorób oczu, tylko na przełożeniu obrazu klinicznego na to, jak człowiek funkcjonuje w codziennym życiu. Właśnie ten most między diagnozą a praktyką jest najciekawszy, bo daje się go potem „przetłumaczyć” na język użyteczny dla użytkownika, opiekuna albo osoby pracującej z technologią wspomagającą.

 

O jakim wydarzeniu mowa

Z oficjalnego wpisu ACVREP wynika, że było to 2-godzinne wydarzenie edukacyjne, zaplanowane na 26 lutego 2026 r., z możliwością udziału na miejscu albo przez transmisję online. Wpis wskazuje też koszt udziału, termin rejestracji do 24 lutego 2026 r. oraz kontakt do organizatora, co potwierdza, że nie był to luźny webinar marketingowy, tylko formalne wydarzenie szkoleniowe wpisane w system CE.

Na stronie Envision University wydarzenie widnieje jako „Low vision Grand Rounds” z dopiskiem „Via Livestream Webinar | February 26 | 2026 | Envision Dallas”. Sama platforma Envision University opisuje swoją ofertę jako klinicznie istotną, opartą na dowodach edukację, która ma odpowiadać na luki w praktyce low vision rehabilitation i poprawiać opiekę nad osobami niewidomymi lub słabowidzącymi.

 

Co było tematem przewodnim

Oficjalny opis wydarzenia brzmi: „Practical Low Vision Applications of Eye Diseases: A Functional Team Approach.” Już sam tytuł dobrze pokazuje charakter spotkania. Nie chodziło o klasyczne omawianie patologii oka w oderwaniu od życia pacjenta, ale o praktyczne zastosowania low vision w kontekście różnych chorób oczu oraz o funkcjonalne, zespołowe podejście do wsparcia.

ACVREP podaje wprost, że low vision nie jest definiowane wyłącznie przez ostrość wzroku, ale przez to, jak choroba oczu wpływa na zdolność pacjenta do funkcjonowania w codziennym życiu. To bardzo ważne ujęcie, bo przesuwa środek ciężkości z samego wyniku klinicznego na realne skutki: czy ktoś może czytać, poruszać się, wykonywać konkretne zadania i utrzymywać samodzielność.

Kliniczne case’y, ale po ludzku

Opis wydarzenia mówi też, że prezentacja koncentrowała się na real-world visual challenges associated with common ocular pathology conditions, czyli na rzeczywistych trudnościach wzrokowych związanych z typowymi schorzeniami okulistycznymi. To właśnie dlatego ten temat tak dobrze nadaje się do „tech-tłumaczeń”. Zamiast zatrzymywać się na nazwie schorzenia, punkt wyjścia stanowi pytanie: co ta choroba robi z widzeniem w praktyce.

Uczestnicy mieli uczyć się, jak różne choroby wpływają na contrast sensitivity, visual fields i task-specific vision demands, czyli odpowiednio wrażliwość na kontrast, pole widzenia oraz wymagania wzrokowe związane z konkretnymi zadaniami. To już jest bardzo użytkowe podejście. Dla wielu osób ważniejsze od samej nazwy diagnozy jest to, czy problem dotyczy kontrastu, centralnego czy peryferyjnego widzenia, rozpoznawania szczegółów albo wykonywania określonych czynności.

 

Gdzie tu miejsce dla technologii

W opisie wydarzenia organizatorzy zaznaczyli, że nacisk zostanie położony na przekładanie ustaleń klinicznych na meaningful interventions, czyli sensowne interwencje. Wśród nich wymieniono wprost magnification, lighting, technology oraz patient counseling. To bardzo mocny sygnał, że technologia była jednym z konkretnych narzędzi wsparcia, ale nie jedynym. Była osadzona obok oświetlenia, powiększenia i poradnictwa, a więc w praktycznym ekosystemie pomocy.

To właśnie czyni ten webinar tak dobrym materiałem do popularyzacji. Nie sprzedaje złudzenia, że jedno urządzenie rozwiąże wszystko. Pokazuje raczej logikę doboru narzędzi: najpierw trzeba rozumieć, jak dana choroba zmienia funkcjonowanie wzrokowe, a dopiero potem dobierać powiększenie, kontrast, oświetlenie czy technologię.

 

Cztery bardzo konkretne cele

ACVREP opublikował także cele dydaktyczne wydarzenia. Uczestnicy mieli nauczyć się:

1. rozpoznawać typowe funkcjonalne deficyty widzenia związane z głównymi chorobami oczu,
2. stosować strategie low vision specyficzne dla danej choroby, w tym powiększenie, oświetlenie, poprawę kontrastu i technologię,
3. dopasowywać urządzenia i interwencje do potrzeb pacjenta na podstawie diagnozy, funkcji wzrokowych i stylu życia,
4. rozpoznawać, kiedy potrzebne jest skierowanie do innych specjalistów, np. terapii zajęciowej, orientacji przestrzennej i mobilności czy usług edukacyjnych.

 

Podsumowanie

Low Vision Grand Rounds z 26 lutego 2026 r. było 2-godzinnym wydarzeniem Envision University, dostępnym stacjonarnie i online, skoncentrowanym na temacie „Practical Low Vision Applications of Eye Diseases: A Functional Team Approach”. Oficjalny opis jasno pokazuje, że osią spotkania było przełożenie klinicznych informacji o chorobach oczu na praktyczne strategie poprawy codziennego funkcjonowania, z wykorzystaniem m.in. powiększenia, oświetlenia, kontrastu, technologii i poradnictwa.

I właśnie dlatego to świetny materiał do „tech-tłumaczeń”. Nie chodzi tu o technologię dla samej technologii, tylko o sensowne pytanie: jak sprawić, żeby człowiek z konkretnym problemem wzrokowym lepiej działał w realnym życiu. A to jest zwykle dużo cenniejsze niż kolejna prezentacja o innowacji, która brzmi wspaniale tylko do chwili, gdy trzeba przeczytać nią etykietę leku.

 

Źródła

• ACVREP, CE Opportunities Details: Low Vision Grand Rounds.
• Envision University, Low vision Grand Rounds | Via Livestream Webinar | February 26 | 2026 | Envision Dallas.
• Envision University, strona główna / opis oferty edukacyjnej.

seniorami z utratą wzroku z uwzględnieniem kompetencji kulturowej. Chodzi o dwuczęściowy cykl „Navajo Elders, Blindness, and Cultural Competence”, którego pierwsza część odbyła się 16 stycznia 2026 r., a druga 20 lutego 2026 r.. Oba spotkania były częścią regularnego programu webinarów OIB-TAC, organizowanych w trzeci piątek miesiąca.

Już sam wybór tematu mówi sporo. OIB-TAC to ośrodek, który koncentruje się na potrzebach starszych osób niewidomych i słabowidzących, więc nie chodzi tu o ogólną debatę o inkluzji, tylko o bardzo konkretny obszar: jak wspierać osoby starsze z utratą wzroku w sposób uwzględniający ich kontekst kulturowy, relacyjny i społeczny.

 

O jakich webinarach mowa

Na oficjalnej stronie webinarów OIB-TAC widnieją dwa wydarzenia:

• „Navajo Elders, Blindness, and Cultural Competence: Part 1” z 16 stycznia 2026 r.
• „Navajo Elders, Blindness, and Cultural Competence: Part 2” z 20 lutego 2026 r.

W obu przypadkach prowadzącą była Sacheen Smith, opisywana przez OIB-TAC jako disability advocate. Oficjalny opis drugiej części oraz komunikaty OIB-TAC wskazują, że webinary dotyczyły praktyk kompetentnych kulturowo w pracy z Navajo (Diné) Elders będącymi osobami niewidomymi lub słabowidzącymi.

To ważne, bo nie chodziło o abstrakcyjne rozważania o różnorodności. Tematem była konkretna grupa społeczna i kulturowa, a więc starsze osoby z narodu Navajo, które doświadczają ślepoty lub słabowzroczności i których doświadczenia są kształtowane nie tylko przez sam stan wzroku, ale też przez kulturę, komunikację i tradycyjne sposoby rozumienia niepełnosprawności.

 

Dlaczego ten temat jest tak ciekawy

Najcenniejsze w tym cyklu jest to, że łączy on dwa obszary, które bardzo często opisuje się osobno. Z jednej strony mamy starzenie się i utratę wzroku, a z drugiej kompetencję kulturową. Tymczasem oficjalny opis webinaru podkreśla, że doświadczenia Navajo Elders są kształtowane przez cultural worldviews, relational communication styles oraz traditional understandings of disability.

To oznacza, że skuteczne wsparcie nie może ograniczać się do przekazania kilku technik kompensacyjnych czy listy pomocy optycznych. Jeśli ktoś pracuje z osobą starszą z utratą wzroku, musi rozumieć także to, jak ta osoba postrzega swoją sytuację, jak komunikuje potrzeby, komu ufa i jaką rolę odgrywa rodzina oraz wspólnota. To już jest ostrożna interpretacja oficjalnego opisu, ale bardzo wyraźnie z niego wynika.

 

Seniorzy z utratą wzroku jako osobny obszar wsparcia

Sama strona webinarów OIB-TAC jasno pokazuje, że centrum interesuje się potrzebami older adults with vision loss i buduje cały program edukacyjny wokół tej grupy. To ważne, bo starsze osoby z utratą wzroku bywają traktowane jak dodatek do szerszej kategorii „osób z niepełnosprawnością wzroku”, choć ich potrzeby często są inne niż potrzeby młodszych użytkowników technologii czy uczniów w systemie edukacji.

Właśnie dlatego temat seniorów z utratą wzroku jest tu tak wartościowy. OIB-TAC nie mówi wyłącznie o diagnozie czy medycznym aspekcie widzenia. Z programu webinarów widać raczej podejście praktyczne i życiowe: jak wspierać codzienne funkcjonowanie, bezpieczeństwo, komunikację i niezależność osób starszych, które tracą wzrok.

 

Kompetencja kulturowa zamiast jednego uniwersalnego modelu

W grudniowym zaproszeniu do pierwszej części OIB-TAC przypomniał, że w Stanach Zjednoczonych istnieją 574 federally recognized American Indian tribes and Alaska Native Villages, a także wiele społeczności uznawanych na poziomie stanowym, oraz że ich beliefs, customs, and cultural foundations vary. To bardzo ważne zastrzeżenie, bo pokazuje, że nawet w obrębie jednego szerokiego zbioru społeczności rdzennych nie ma jednego prostego schematu.

W praktyce webinar nie proponował więc banalnej recepty typu „wszyscy potrzebują tego samego, tylko w uprzejmszym tonie”. Oficjalne opisy wskazują raczej na potrzebę rozumienia różnic kulturowych i budowania wsparcia, które jest zakorzenione w doświadczeniu konkretnej społeczności. To właśnie czyni ten temat rzadkim i wartościowym. W świecie szkoleń o dostępności bardzo łatwo sprowadzić wszystko do checklisty, a tu wyraźnie chodziło o coś bardziej złożonego.

 

Co można z tego wyciągnąć szerzej

Z perspektywy osób zajmujących się dostępnością ten cykl webinarów ma jedną ważną lekcję: dobra praktyka nie kończy się na technice. Nawet jeśli ktoś zna rozwiązania dla osób niewidomych i słabowidzących, to bez uwzględnienia kontekstu kulturowego może po prostu źle odczytać potrzeby użytkownika albo źle zbudować relację wsparcia. To nie znaczy, że technologia i rehabilitacja tracą znaczenie. Chodzi raczej o to, że w realnym życiu skuteczne wsparcie jest bardziej złożone niż sama znajomość narzędzi.

To również ciekawy trop dla polskiego czytelnika. W Polsce dużo częściej mówi się o dostępności w języku standardów, sprzętu, procedur i usług, a znacznie rzadziej o tym, jak kulturowe sposoby komunikacji i rozumienia niepełnosprawności wpływają na odbiór wsparcia. Nie chodzi o bezpośrednie kopiowanie amerykańskich realiów, bo to byłoby dość leniwe. Chodzi raczej o dostrzeżenie, że kompetencja kulturowa może mieć znaczenie także tam, gdzie pracuje się z różnymi środowiskami, rodzinami i lokalnymi wspólnotami. Ten wniosek jest interpretacją opartą na oficjalnych opisach OIB-TAC.

 

Podsumowanie

Cykl „Navajo Elders, Blindness, and Cultural Competence” z 16 stycznia i 20 lutego 2026 r. to jeden z ciekawszych przykładów webinarów, które pokazują temat utraty wzroku w starszym wieku w szerszym kontekście społecznym i kulturowym. OIB-TAC opisał te spotkania jako poświęcone kulturowo kompetentnym praktykom w pracy z Navajo Elders będącymi osobami niewidomymi lub słabowidzącymi, z uwzględnieniem worldviews, relational communication styles i traditional understandings of disability.

To wartościowy i rzadko opisywany temat, bo pokazuje, że wsparcie osób starszych z utratą wzroku nie polega wyłącznie na doborze technik czy narzędzi. Równie ważne jest rozumienie człowieka w jego własnym kontekście kulturowym. I, niestety dla miłośników prostych rozwiązań, nie da się tego załatwić jedną checklistą.

 

Źródła

• OIB-TAC, strona webinarów 2026
• OIB-TAC, „Navajo Elders, Blindness, and Cultural Competence: Part 1”
  • • • • • • • • OIB-TAC, „Navajo Elders, Blindness, and Cultural Competence: Part 2”
• OIB-TAC Weekly Brief z 15 stycznia 2026 r.
• OIB-TAC Weekly Brief z 23 stycznia 2026 r.
• OIB-TAC Weekly Brief z 9 lutego 2026 r.

Data wydarzenia: 18-20 lutego 2026 r.

Miejsce: Biuro Narodów Zjednoczonych w Wiedniu, Vienna International Centre, Wiedeń, Austria

 

Wprowadzenie

W dniach 18-20 lutego 2026 r. w Wiedniu odbyła się Zero Project Conference 2026, jedno z najbardziej znanych na świecie wydarzeń poświęconych dostępności i innowacjom dla osób z niepełnosprawnościami. Konferencja została zorganizowana w Biurze Narodów Zjednoczonych w Wiedniu, a głównymi tematami tegorocznej edycji były dostępność, ICT oraz reagowanie kryzysowe. W wydarzeniu uczestniczyło ponad 1400 osób z około 100 krajów, co dobrze pokazuje skalę i międzynarodowy zasięg tej inicjatywy.

Z biegiem lat Zero Project stał się miejscem spotkań innowatorów, organizacji społecznych, ekspertów, przedstawicieli biznesu i sektora publicznego. Oficjalny opis konferencji podkreślał, że tegoroczny program został ukształtowany przez projekty wybrane w ramach procesu #ZeroCall26, czyli wieloetapowej selekcji prowadzonej przez globalną sieć Zero Project. W tej edycji zgłoszono 586 nominacji z 93 krajów. Proces selekcji obejmował formalną weryfikację, recenzje eksperckie oraz sprawdzanie wiarygodności zgłoszonych informacji.

 

Dlaczego ta konferencja była ważna

Zero Project Conference 2026 była czymś więcej niż tylko prezentacją „dobrych praktyk”. Oficjalne materiały opisują ją jako globalną platformę współpracy, wymiany wiedzy i wzajemnego uczenia się. W programie przewidziano ponad 300 prelegentów z 50 krajów oraz 100 sesji w ciągu trzech dni. Nie był to więc zbiór pojedynczych wystąpień, ale szeroki przegląd rzeczywistych rozwiązań z zakresu dostępności i włączania społecznego.

W centrum uwagi znalazły się nie tylko technologie cyfrowe. Zaprezentowano również praktyczne modele wdrażania dostępności, edukacji, uczestnictwa społecznego i reagowania kryzysowego. Organizatorzy podkreślali trzy kryteria wyboru rozwiązań: innowacyjność, wpływ i skalowalność. Jest to szczególnie ważne z perspektywy osób niewidomych i słabowidzących, ponieważ wiele projektów wspierających powstaje lokalnie, ale tylko część z nich ma potencjał, by rozwijać się szerzej i realnie pomagać większej liczbie osób.

 

Czy w programie rzeczywiście uwzględniono osoby niewidome i słabowidzące?

Zdecydowanie tak, i nie były to jedynie pojedyncze wzmianki. Oficjalny program konferencji zawierał kilka wystąpień odnoszących się bezpośrednio do osób niewidomych i słabowidzących. Najbardziej wyraźnym przykładem była sesja „Hardware and smartphones designed for blind and low-vision users”, która odbyła się 18 lutego 2026 roku w godzinach 11:00-12:30. Z opisu tej sesji wynika, że prezentowano innowacje zmieniające smartfony i urządzenia ubieralne w inkluzywne przewodniki i osobistych asystentów. Wśród przykładów wymieniano inteligentne okulary oraz aplikacje nawigacyjne oparte na sztucznej inteligencji.

To ważne, ponieważ oficjalny program nie ograniczał się do ogólnych rozważań o dostępności, lecz wskazywał konkretne technologie związane z codziennymi potrzebami osób z dysfunkcją wzroku: poruszaniem się, mobilnym wsparciem, odczytem informacji i samodzielnością. Sama obecność takiej sesji pokazuje, że wsparcie dla osób niewidomych i słabowidzących było jednym z wyraźnie obecnych tematów w części programu poświęconej ICT i dostępności.

 

Realne rozwiązania dla osób niewidomych

Jedną z organizacji, na które zwrócono uwagę, była Audirivision Technologies. Strona konferencji przedstawiła ją jako inicjatywę rozwijającą niedrogie i skalowalne technologie wspomagające dla osób niewidomych i słabowidzących. Opis wskazuje, że ich rozwiązanie łączy aplikacje mobilne oparte na sztucznej inteligencji z niedrogim urządzeniem wspierającym czytanie, dzięki czemu użytkownicy mogą samodzielnie czytać dokumenty, korzystać z materiałów drukowanych oraz uczestniczyć w edukacji, szkoleniach zawodowych i pracy.

Co więcej, na stronie konferencyjnej poświęconej współzałożycielowi tej organizacji podano, że narzędzia Audirivision umożliwiły niezależny dostęp ponad 6300 osobom oraz pozwoliły udostępnić cyfrowo ponad 140 000 dokumentów. Nie jest to więc ogólny slogan o inkluzywności, ale przykład rozwiązania wdrażanego w konkretnej skali, mogącego zainteresować zarówno środowisko technologiczne, jak i organizacje zajmujące się edukacją oraz zatrudnieniem osób z dysfunkcją wzroku.

Kolejnym ważnym punktem programu było wystąpienie „Braille at Scale: Boltay Huroof”, które odbyło się 19 lutego 2026 r. w godzinach 15:00-15:20. W oficjalnym opisie sesji wskazano, że chodzi o oprogramowanie z Pakistanu, które konwertuje tekst drukowany i cyfrowy na alfabet Braille’a, wspierając w ten sposób alfabetyzację, edukację i wymianę informacji osób niewidomych i słabowidzących. Sam fakt, że Braille otrzymał osobną, dedykowaną sesję, pokazuje, że konferencja nie skupiała się wyłącznie na modnych tematach związanych ze sztuczną inteligencją, ale obejmowała również podstawowe zagadnienia związane z dostępnością informacji.

 

Niewidomi nie tylko jako odbiorcy technologii

W programie konferencji pojawił się także interesujący punkt pokazujący osoby niewidome nie tylko jako użytkowników technologii, ale również jako aktywnych uczestników życia społecznego i sportowego. Chodzi o „Blind baseball demo”, które odbyło się 18 lutego 2026 roku w godzinach 13:30-13:50. Z oficjalnego opisu wynika, że dzieci niewidome i słabowidzące prezentowały, jak grają w baseball, wykorzystując dźwięk piłki oraz współpracę zespołową. Pokaz został zorganizowany przez UNSII we współpracy z Inclusive Sports Network, Austrian Baseball Federation oraz Hilfsgemeinschaft der Blinden und Sehschwachen Österreichs.

Był to niewielki punkt programu, ale miał duże znaczenie. Pokazywał bowiem, że obecność osób niewidomych na konferencji nie ograniczała się jedynie do tematów związanych ze sprzętem i aplikacjami. Ważny był także wątek uczestnictwa, sprawczości i obecności w przestrzeni publicznej, również poprzez sport i działania pokazowe.

Sama konferencja też była projektowana z myślą o dostępności

Warto podkreślić, że organizatorzy nie ograniczyli się do rozmów o dostępności, ale wdrożyli konkretne rozwiązania również na miejscu. Na stronie #ZeroCon26 można znaleźć informacje o przewodnikach audio, dotykowych ścieżkach prowadzących, wersjach agendy i map w dużym druku, aplikacji do nawigacji haptycznej, a także o materiałach dostępnych w formacie Word, napisach na żywo w języku angielskim, tłumaczeniu na International Sign, dostępnych plikach PowerPoint oraz wybranych materiałach z audiodeskrypcją.

Dla osób niewidomych i słabowidzących szczególnie ważne były trzy elementy. Po pierwsze, przygotowano przewodniki audio pomagające dotrzeć do budynku, przejść przez rejestrację i odnaleźć główne sale. Po drugie, zastosowano dotykowe prowadzenie w przestrzeni konferencji. Po trzecie, udostępniono aplikację oferującą wibracyjne wskazówki nawigacyjne. To pokazuje, że dostępność nie została potraktowana jako puste hasło, ale jako realna część organizacji wydarzenia.

 

Co z tego wynika dla środowiska dostępności w Polsce

Na podstawie oficjalnych materiałów można stwierdzić jedno: Zero Project Conference 2026 wyraźnie uwzględniała temat osób niewidomych i słabowidzących. Widać to zarówno w programie konferencji, gdzie pojawiły się sesje o smartfonach, urządzeniach ubieralnych i Braille’u, jak i w rozwiązaniach wdrożonych na miejscu. Nie była to więc przypadkowa ani symboliczna wzmianka.

Dla polskich czytelników zainteresowanych technologią asystującą jest to ważna obserwacja. Program konferencji łączył sztuczną inteligencję, urządzenia mobilne, nawigację, czytanie dokumentów, Braille’a oraz praktyczną organizację dostępnej przestrzeni. Innymi słowy, osoba niewidoma nie została tam sprowadzona do roli abstrakcyjnego „beneficjenta”, ale potraktowano ją jako realnego odbiorcę konkretnych narzędzi i usług.

 

Podsumowanie

Zero Project Conference 2026 była jednym z ważniejszych międzynarodowych wydarzeń poświęconych dostępności. Odbyła się 18-20 lutego 2026 roku w Wiedniu, zgromadziła ponad 1400 uczestników z około 100 krajów i koncentrowała się na trzech głównych obszarach: dostępności, ICT oraz reagowaniu kryzysowym.

W programie znalazły się wyraźne i potwierdzone wątki dotyczące osób niewidomych i słabowidzących, w tym sesje poświęcone smartfonom i urządzeniom wspierającym użytkowników z dysfunkcją wzroku, tematowi Braille’a oraz pokazowi blind baseball. Co ważne, sama konferencja również została przygotowana w sposób uwzględniający potrzeby uczestników z różnymi wymaganiami dostępnościowymi, od orientacji w przestrzeni po dostępne materiały i informacje.

W praktyce oznacza to, że Zero Project Conference 2026 nie tylko mówiła o dostępności, ale również pokazywała ją w działaniu: w technologii, edukacji, informacji, sporcie i samej organizacji wydarzenia. Taki model jest znacznie bardziej wartościowy niż same deklaracje o inkluzywności, za którymi nie idą konkretne rozwiązania.

 

Źródła

http://zeroproject.org/conferences/zero-project-conference-2026

http://zeroproject.org/fileadmin/root_zeroproject/Downloads/Press_Releases/2026-02_PressRelease_ZeroProjectConference2026.pdf

http://zerocon26.zeroproject.org/sessions/c2Vzc2lvbjoyMDk5NTU%3D

http://zerocon26.zeroproject.org/sessions/c2Vzc2lvbjoyMTI3NTI%3D

http://zerocon26.zeroproject.org/participations/645065

http://zerocon26.zeroproject.org/participants/3307690

http://zerocon26.zeroproject.org/components/59336/HxQY8li3aHn6

Data wydarzenia: 19 lutego 2026 r.

Forma: webinar online

Cykl: HumanWare Live webinars

Tytuł: Helping patients thrive: Strategies and tools for age-related vision loss

 

Wprowadzenie

19 lutego 2026 r. w cyklu HumanWare Live webinars odbył się webinar „Helping patients thrive: Strategies and tools for age-related vision loss”. Według oficjalnego opisu był to praktyczny webinar edukacyjny przygotowany z okazji Low Vision Awareness Month, skierowany do specjalistów ochrony wzroku. HumanWare zapowiedział, że tematem będą strategie adaptacji domowej, technologie asystujące oraz sposoby włączania wsparcia low vision do praktyki klinicznej, tak aby pomagać pacjentom utrzymać niezależność i pewność siebie.

To bardzo dobry temat na blog, bo jest wyjątkowo „użytkowy”. Nie chodzi tu o ogólne rozważania o dostępności ani o prezentację jednej nowinki sprzętowej, tylko o pytanie, co naprawdę pomaga osobom z pogorszeniem widzenia związanym z wiekiem funkcjonować na co dzień. A to jest zwykle dużo cenniejsze niż kolejna opowieść o tym, że technologia „zmienia wszystko”, po czym człowiek nadal nie może wygodnie przeczytać rachunku.

 

O jakim webinarze mowa

Na oficjalnej stronie HumanWare Live webinar został wpisany do harmonogramu na luty 2026 r. z godziną 2 PM EST. Opis wydarzenia wskazuje, że uczestnicy mieli dowiedzieć się, jak adaptacje domowe, technologie wspomagające i integracja rozwiązań low vision w praktyce klinicznej mogą wspierać osoby z wiekową utratą wzroku.

Samo osadzenie tego spotkania w cyklu HumanWare Live też jest istotne. HumanWare opisuje te webinary jako miejsce, gdzie prezentuje rozwiązania dla osób niewidomych, słabowidzących i z pogarszającym się wzrokiem, a jednocześnie podkreśla praktyczny charakter sesji: pokazy działania technologii, porady do natychmiastowego wykorzystania i możliwość zadawania pytań. To sugeruje, że webinar o age-related vision loss nie był tylko promocyjnym dodatkiem, ale częścią szerszego modelu edukacji użytkowej.

 

Co w tym było najbardziej praktyczne

Najważniejsza rzecz w oficjalnym opisie webinaru jest prosta: HumanWare nie mówiło wyłącznie o urządzeniach, ale o połączeniu strategii środowiskowych i narzędzi technologicznych. Wprost wymieniono home adaptation strategies, czyli rozwiązania związane z dostosowaniem codziennego otoczenia, oraz assistive technologies, czyli technologie wspomagające.

To bardzo sensowne podejście, bo pogorszenie widzenia związane z wiekiem rzadko daje się rozwiązać jednym sprzętem. W praktyce zwykle działa raczej zestaw drobnych i średnich usprawnień: lepszy kontrast, większy tekst, inne oświetlenie, powiększenie, mowa syntetyczna, prostszy dostęp do telefonu i komputera. Na blogu HumanWare poświęconym zwyrodnieniu plamki żółtej wskazano m.in. na zwiększenie tekstu i kontrastu, użycie kamerowego powiększania lub aplikacji low vision oraz powiększanie ekranu i wsparcie mowy, gdy jest potrzebne.

Age-related vision loss, czyli nie tylko diagnoza, ale codzienne funkcjonowanie

W materiałach HumanWare dotyczących widzenia związanego z wiekiem przewija się wyraźny motyw: celem nie jest wyłącznie „leczenie problemu wzroku”, ale podtrzymanie czytania, komunikacji i aktywności dnia codziennego. W tekście o decyzji o nauce brajla HumanWare zaznacza, że dla osób z low vision, zwłaszcza tych szukających prostych narzędzi, nadal szeroko stosowane są elektroniczne powiększalniki oraz czytniki z mową, które wspierają właśnie te obszary życia.

To dobrze pasuje do idei webinaru z 19 lutego. Zamiast traktować utratę wzroku w starszym wieku jako temat wyłącznie medyczny, HumanWare ustawia go jako problem bardzo praktyczny: jak pomóc człowiekowi nadal czytać, korzystać z urządzeń, działać w domu i zachować poczucie samodzielności. I to jest właśnie ta część, która czyni temat wartościowym dla zwykłego czytelnika bloga, a nie tylko dla specjalisty.

 

Technologie low vision, które mają sens w życiu codziennym

Z materiałów HumanWare wynika dość spójny obraz rozwiązań, które pojawiają się przy age-related vision loss. Po pierwsze, są to klasyczne elektroniczne powiększalniki i narzędzia do czytania. Po drugie, tekst-to-speech i inne formy odczytu głosowego. Po trzecie, funkcje wbudowane w telefonach i komputerach, takie jak większy tekst, większy kontrast czy powiększanie ekranu.

Do tego dochodzi rosnąca rola nowych kategorii narzędzi. W blogu HumanWare o inteligentnych okularach podkreślono, że smart glasses nie zastępują innych rozwiązań, ale mogą być częścią większego zestawu narzędzi wspierających codzienne decyzje, orientację i wykonywanie zadań. Ten tekst dotyczył głównie osób niewidomych, ale dobrze pokazuje szerszą filozofię HumanWare: nie jedno cudowne urządzenie, tylko sensowny zestaw technologii dobranych do sytuacji.

 

Co to daje użytkownikowi

Oficjalny opis webinaru mówi wprost o dwóch efektach: independence i confidence, czyli niezależności i pewności siebie. To nie są tu tylko marketingowe ozdobniki. Gdy człowiek może sam przeczytać informacje na ekranie, wygodniej używać telefonu, lepiej funkcjonować w domu albo skuteczniej korzystać z pomocy wzrokowych, to realnie przekłada się to na większą samodzielność.

Z praktycznego punktu widzenia to oznacza, że przy age-related vision loss warto myśleć nie tylko o „sprzęcie dla słabowidzących”, ale o całym układzie wsparcia. Czasem najwięcej daje drobna zmiana w domu i ustawieniach urządzenia, czasem powiększalnik, czasem mowa syntetyczna, a czasem kombinacja kilku prostych rzeczy. Właśnie dlatego webinar o strategiach i narzędziach brzmi sensowniej niż prezentacja jednego urządzenia jako remedium na wszystko.

 

Podsumowanie

Webinar HumanWare Live z 19 lutego 2026 r., zatytułowany „Helping patients thrive: Strategies and tools for age-related vision loss”, był bardzo praktycznym wydarzeniem poświęconym low vision. Oficjalny opis wskazuje, że dotyczył adaptacji domowej, technologii wspomagających i włączania wsparcia low vision do praktyki, tak aby pomagać osobom z wiekową utratą wzroku utrzymać niezależność i pewność siebie.

Najważniejsze w tym wszystkim jest to, że HumanWare nie ustawia age-related vision loss jako tematu wyłącznie sprzętowego. Z materiałów wokół webinaru wynika raczej podejście mieszane: trochę zmian środowiskowych, trochę ustawień dostępności, trochę narzędzi low vision i trochę zdrowego rozsądku. I właśnie dlatego to jest bardzo dobry, użytkowy temat na blog.

 

Źródła

• HumanWare, HumanWare Live Webinar Series
• HumanWare, Macular degeneration: Practical solutions for vision loss
  • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • HumanWare, How the decision to learn braille is shaped by age, vision, and circumstance
• HumanWare, How smart glasses support people who are blind: real-world use of Ray-Ban Meta

Termin: 19 stycznia-19 lutego 2026 r.

Forma: online

Kontekst: działania upowszechniające IV edycję konkursu grantowego SCWEW w Regionie II, obejmującym województwa lubuskie, łódzkie, świętokrzyskie i wielkopolskie.

 

Wprowadzenie

W ramach działań upowszechniających IV edycję konkursu grantowego dotyczącego Specjalistycznych Centrów Wspierających Edukację Włączającą, Ośrodek Rozwoju Edukacji zaplanował dla Regionu II nie tylko konferencję i spotkania informacyjno-konsultacyjne, ale także 20 konsultacji o charakterze doradczym realizowanych od 19 stycznia do 19 lutego 2026 r.. Wszystkie wydarzenia w tym cyklu odbywały się online.

To ważne, bo nie mówimy tu o jednym webinarze, po którym wszyscy rozchodzą się z prezentacją i pustym poczuciem dobrze spełnionego obowiązku. Układ działań był bardziej sensowny: najpierw konferencja regionalna, potem spotkania informacyjno-konsultacyjne, a następnie dłuższy blok konsultacji doradczych. Sam harmonogram pokazuje więc, że chodziło o proces przygotowania do roli SCWEW, a nie o jednorazową akcję promocyjną.

 

O jakich konsultacjach mowa

Z oficjalnego harmonogramu ORE wynika, że w Regionie II zaplanowano:

• konferencję regionalną 13 stycznia 2026 r.,
• spotkania informacyjno-konsultacyjne 14, 15 i 16 stycznia 2026 r.,
• oraz 20 konsultacji doradczych od 19 stycznia do 19 lutego 2026 r.

Adresatami całego cyklu były przede wszystkim osoby i instytucje związane z systemem oświaty, w szczególności organy prowadzące, dyrektorzy, nauczyciele, specjaliści z przedszkoli, szkół i placówek specjalnych przygotowujących się do pełnienia funkcji SCWEW, a także przedstawiciele szkół ogólnodostępnych, które mają później korzystać z ich wsparcia. ORE podkreślało też udział poradni psychologiczno-pedagogicznych, bibliotek pedagogicznych, placówek doskonalenia nauczycieli i innych instytucji działających na rzecz dziecka i rodziny.

 

Seria, z której naprawdę można zrobić cykl „od A do Z”

Najciekawsze jest to, że konsultacje nie wyglądały na przypadkowy zestaw terminów. Z dostępnych materiałów wynika, że były budowane wokół powtarzalnych tematów, co od razu daje logiczną strukturę pod serię artykułów albo poradników. W wynikach wyszukiwania materiałów informacyjnych dla tego cyklu pojawiają się m.in. takie tematy jak „Funkcjonowanie SCWEW”, „Wniosek konkursowy krok po kroku” oraz „Diagnoza i współpraca lokalna”.

To właśnie dlatego ten materiał dobrze nadaje się na cykl „od A do Z”. Mamy tu trzy naturalne warstwy: najpierw zrozumienie, czym SCWEW ma być i jak ma działać, potem pytanie, jak przygotować aplikację i wejść w konkurs, a na końcu kwestia diagnozy potrzeb i współpracy z lokalnym środowiskiem. Innymi słowy: od idei, przez organizację, aż po wdrożenie.

 

Temat pierwszy: funkcjonowanie SCWEW

Jednym z potwierdzonych tematów konsultacji było „Funkcjonowanie SCWEW”. Samo to sformułowanie sugeruje skupienie się na praktycznym modelu działania centrum: jego organizacji, ofercie, zasadach współpracy i miejscu w lokalnym systemie wsparcia. To ważny wątek, bo wiele instytucjonalnych projektów brzmi dobrze tylko do momentu, kiedy ktoś zapyta, kto właściwie co robi, dla kogo, na jakich zasadach i z jakimi zasobami.

Dla czytelnika albo potencjalnego grantobiorcy taki temat jest właściwie punktem wyjścia do wszystkiego. Bez zrozumienia funkcjonowania SCWEW trudno sensownie rozmawiać o partnerstwach, wsparciu szkół ogólnodostępnych czy planowaniu działań specjalistycznych. To byłby więc bardzo dobry pierwszy tekst w serii.

 

Temat drugi: wniosek konkursowy krok po kroku

Drugim potwierdzonym obszarem konsultacji był temat „Wniosek konkursowy krok po kroku”. W materiałach widocznych w wynikach wyszukiwania pojawiają się też konkretne terminy takich spotkań, co pokazuje, że nie był to jednorazowy blok, lecz powracający element cyklu.

To szczególnie ważne, bo nawet najlepsza idea edukacji włączającej rozbija się często o etap aplikacyjny. A ten bywa dla ludzi bardziej stresujący niż same założenia merytoryczne. Konsultacje poświęcone wnioskowi oznaczają więc próbę przełożenia ogólnych założeń projektu na język konkretnych decyzji, formularzy i wymagań konkursowych. Z tego spokojnie można zrobić osobny artykuł praktyczny: nie o idei SCWEW, tylko o tym, jak przejść od pomysłu do poprawnie przygotowanej aplikacji.

 

Temat trzeci: diagnoza i współpraca lokalna

Trzecim potwierdzonym tropem tematycznym jest „Diagnoza i współpraca lokalna”. Ten wątek bardzo dobrze pasuje do samej logiki projektu SCWEW, który według ORE ma budować skoordynowany system pomocy specjalistycznej dla szkół i przedszkoli ogólnodostępnych.

To temat szczególnie wartościowy, bo pokazuje, że SCWEW nie ma być samotną wyspą ekspercką. Skoro w konsultacjach pojawia się diagnoza i współpraca lokalna, to znaczy, że projekt jest osadzany w realnym środowisku: w potrzebach szkół, zasobach instytucji i relacjach między partnerami. A właśnie tu najczęściej rozstrzyga się, czy system wsparcia będzie działał naprawdę, czy tylko dobrze wyglądał w opisie projektu.

 

Dlaczego ten cykl jest ciekawy

Największa wartość tych konsultacji polega na tym, że nie ograniczają się do jednego poziomu rozmowy. Z jednej strony mamy wizję i model działania SCWEW, z drugiej stronę konkursową i formalną, a z trzeciej diagnozę potrzeb oraz współpracę lokalną. To razem tworzy pełny ciąg: po co powstaje SCWEW, jak ma działać, jak je zaplanować i jak osadzić je w rzeczywistości szkoły oraz środowiska.

 

Co z tego wynika

Najuczciwiej można powiedzieć tak: konsultacje doradcze SCWEW z okresu 19.01-19.02.2026 nie były dodatkiem do konferencji, tylko ważnym elementem całego cyklu upowszechniającego IV edycję konkursu grantowego. Oficjalny harmonogram ORE potwierdza 20 spotkań online w Regionie II, a dostępne materiały wskazują przynajmniej trzy wyraźne osie tematyczne: funkcjonowanie SCWEW, wniosek konkursowy krok po kroku oraz diagnoza i współpraca lokalna.

 

Źródła

• ORE, harmonogram działań upowszechniających IV edycję konkursu grantowego SCWEW
  • ORE, informacja o konferencjach regionalnych SCWEW
• ORE, informacja o IV edycji konkursu grantowego SCWEW
  • Materiały informacyjne indeksowane przez wyszukiwarkę, wskazujące tematy konsultacji: „Funkcjonowanie SCWEW”, „Wniosek konkursowy krok po kroku”, „Diagnoza i współpraca lokalna”